Δυστυχώς, υπάρχουν πολλές ακαδημίες για εισπρακτικούς λόγους, ή για να παράγουν τους μελλοντικούς οπαδούς.
Το χρόνιο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η μη ύπαρξη μαζικού λαϊκού αθλητισμού. Εκεί θα πήγαιναν όλα τα παιδιά μας για να παίξουν, χωρίς πρωταθλητισμό. Αντ’ αυτού, τα σωματεία καλούνται να καλύψουν αυτό το τεράστιο κενό, ενώ θα έπρεπε να πηγαίνουν σε αυτά μόνο τα παιδιά που έχουν συγκεκριμένες ικανότητες για κάθε άθλημα.
Αποτέλεσμα αυτού θα ήταν να υπάρχουν λιγότερες –για να μην πω λιγοστές– ομάδες, που θα μπορούσαν να απασχολούν και επαγγελματίες προπονητές. Στη σημερινή πραγματικότητα δεν υπάρχουν επαγγελματίες προπονητές. Και θα ήταν αδύνατον να υπάρξουν όταν ο μέσος “μισθός” είναι 100 ή 150 ευρώ ανά τμήμα των 20 και 25 παιδιών.
Στα λίγα που συμφωνούμε σχεδόν όλοι, είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ταλέντα σε όλα τα αθλήματα, αλλά χάνονται. Το γιατί χάνονται είναι, δυστυχώς, πολύ απλό.
Για να μάθεις στα παιδιά γράμματα χρειάζεσαι καλούς, μορφωμένους και συνεχώς επιμορφωμένους δασκάλους, για να μάθεις στα παιδιά ένα άθλημα χρειάζεσαι καλούς, μορφωμένους και συνεχώς επιμορφωμένους προπονητές και προπονητές-καθηγητές φυσικής αγωγής.
Χρόνια τώρα με στενοχωρεί μία σύγκριση. Στις λεγόμενες προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες, ειδικά στις ηλικίες άνω των 12 ετών, υπάρχουν ολιγομελή τμήματα –όχι πάνω από 15 παιδιά– που κάθε τμήμα έχει: ένα προπονητή, ένα προπονητή-καθηγητή φυσικής αγωγής, ένα βοηθό προπονητή και ένα φροντιστή. Μη μου πείτε ότι δεν στεναχωρεί και εσάς η σύγκριση; Είναι μια τεράστια μορφή αδικίας για τα παιδιά μας. Το μόνο ελπιδοφόρο είναι ότι κάποια μεγάλα ελληνικά σωματεία έχουν αρχίσει εδώ και αρκετά χρόνια να λειτουργούν σωστά. Τα αποτελέσματα αυτών είναι ήδη ευδιάκριτα.
Θα κλείσω με μία παράκληση στους παράγοντες των ερασιτεχνικών ομάδων, που επιτελούν ένα τεράστιο κοινωνικό έργο, αλλά βρίσκονται συνέχεια στο δίλλημα αθλητισμού ή πρωταθλητισμού.
Η χαρά της επιτυχίας απέχει απειροελάχιστα από τη λύπη της αποτυχίας. Το κοινό τους σημείο είναι η αστείρευτη ικανοποίηση της ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ, που είναι αναφαίρετο δικαίωμα και υποχρέωση κάθε ανθρώπου. Αυτό είναι “τρόπος σκέψης” που πρέπει να περάσουμε στα παιδιά μας, είτε κάνουν αθλητισμό, είτε πρωταθλητισμό.
Πέτρος Κένερ
Καθηγητής-Προπονητής Ποδοσφαίρου
