Η συζήτηση για το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ένα μόνιμο ελάττωμα. Περιστρέφεται γύρω από γνώμες και όχι γύρω από πράξεις. Κάθε φορά που η Εθνική δυσκολεύεται, κάθε φορά που οι ομάδες μας γκρινιάζουν για βάθος και ποιότητα, βγαίνουν οι ίδιες ατάκες, οι ίδιες κουβέντες, οι ίδιες διαπιστώσεις. Την ίδια στιγμή, στο γήπεδο επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο: μια λίγκα που γεμίζει από βιαστικές επιλογές, με ξένους χωρίς μεταπωλητική αξία, με ρόστερ που αλλάζουν σαν τις αφίσες στους τοίχους, με προπονητές που δουλεύουν με την αγωνία να βγει η Κυριακή. Κάπου εκεί, μέσα σε όλο αυτό το χάος, υπάρχει μια λύση που δεν θέλει μεγάλα λόγια, θέλει ένα άρθρο κανονισμού να εφαρμοστεί με συνέπεια και θάρρος.
Η υποχρεωτική συμμετοχή ενός ποδοσφαιριστή γεννηθέντα το 2004 ή νεότερο, με δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Ελλάδας, σε κάθε αγώνα, σε όλες τις φάσεις και μάλιστα για όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, είναι από τις λίγες κινήσεις που μπορούν να αλλάξουν τον χαρακτήρα της Stoiximan Super League. Δεν είναι ιδέα. Είναι ήδη κανονισμός της ΕΠΟ στο Κύπελλο. Κι αν εφαρμόζεται εκεί, αν μπορεί να σταθεί μέσα σε νοκ-άουτ πίεση, μπορεί να σταθεί και στο πρωτάθλημα, όπου οι ομάδες έχουν χρόνο να σχεδιάσουν, να προπονήσουν, να επενδύσουν. Το θέμα είναι αν το θέλουν.
Τι λέει ο κανονισμός της ΕΠΟ
Ο κανονισμός είναι ξεκάθαρος:
- Υποχρεωτική συμμετοχή σε κάθε αγώνα σε όλες τις φάσεις ενός παίκτη γεννηθέντα το 2004 ή νεότερο.
- Πρέπει να έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Ελλάδας.
- Υποχρεωτική η συμμετοχή του καθόλη τη διάρκεια του αγώνα.
- Σε περίπτωση αλλαγής πρέπει να αντικατασταθεί με ποδοσφαιριστή που πληροί τα ως άνω κριτήρια
- Μόνο στην περίπτωση κόκκινης κάρτας αυτού του ποδοσφαιριστή δεν ισχύουν τα παραπάνω.
Αυτή η λεπτομέρεια της διάρκειας είναι ο μηχανισμός που κόβει την κουτοπονηριά και αναγκάζει τις ομάδες να εντάξουν τον νεαρό στο σχέδιο. Στο Κύπελλο, ήδη φάνηκε στην πράξη ότι ο κανόνας μπορεί να ανοίξει πόρτες σε παιδιά που διαφορετικά θα έμεναν πίσω από την κουρτίνα, με παραδείγματα νεαρών που πήραν συμμετοχές μέσα από αυτό το πλαίσιο, όπως ο Μύθου, ο Μπόκος, ο Κάτρης και ο Καλοσκάμης. Το κέρδος δεν είναι μόνο ότι έπαιξαν, αλλά ότι μπήκαν σε συνθήκη πραγματικού παιχνιδιού, με ευθύνη, ρυθμό και ένταση.
Γιατί πρέπει να εφαρμοστεί ο κανονισμός και στο πρωτάθλημα
Η Stoiximan Super League, είτε το παραδέχεται είτε όχι, έχει πρόβλημα παραγωγής. Και το πρόβλημα παραγωγής είναι πρωτίστως οικονομικό. Μια λίγκα που δεν βγάζει παίκτες με αξία, είναι καταδικασμένη να ξοδεύει για να μπαλώνει, να γεμίζει με μέτριες λύσεις, να ανακυκλώνει ποδοσφαιριστές και να παίζει μόνιμα άμυνα απέναντι στα έσοδα. Το μοντέλο “φέρνω έτοιμο 28χρονο, τον καίω, τον αλλάζω” μπορεί να βγάλει έναν μήνα, δύο μήνες, μια χρονιά στην καλύτερη. Δεν χτίζει όμως κεφάλαιο, περιουσία και ισχύ.
Ο υποχρεωτικός U21 στο πρωτάθλημα θα αναγκάσει τις ομάδες να επενδύσουν ακόμη περισσότερο στις ακαδημίες, στα δίκτυα ανάπτυξης και στην καθημερινή δουλειά, γιατί θα πρέπει να έχουν έτοιμο νεαρό που αντέχει 90 λεπτά, όχι λύση ανάγκης. Έτσι, ο νεαρός Έλληνας παίκτης αντιμετωπίζεται ως asset, με προοπτική, μεταπωλητική αξία και ρόλο, κάτι που λείπει χρόνια από το πρωτάθλημα.
Η Εθνική Ελλάδας
Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για την Εθνική, πρέπει να σταματήσουμε να τη βλέπουμε σαν ανεξάρτητο έργο. Η γαλανόλευκη τρέφεται από τη Λίγκα. Όταν η Λίγκα δεν δίνει λεπτά, η Εθνική παίρνει… τίποτα.
Η ρήτρα “δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Ελλάδας” είναι κομβική, γιατί αφορά το χτίσιμο ελληνικού κορμού και την αύξηση της δεξαμενής επιλογών, ώστε ο κάθε ομοσπονδιακός να δουλεύει με ποδοσφαιριστές που έχουν πραγματική αγωνιστική βάση.
Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν
Οι μεγάλοι θα γκρινιάξουν πρώτοι, γιατί ζουν με το βάρος του αποτελέσματος και με τη λογική ότι το πρωτάθλημα είναι διαδρομή χωρίς χώρο για εκπλήξεις. Παρ’ όλα αυτά, έχουν τα περισσότερα εργαλεία: ακαδημίες, οργανωμένο scouting και δυνατότητα να επενδύσουν στο σωστό ταλέντο, αντί να σπαταλήσουν χρήματα σε λύσεις χωρίς προοπτική. Αν το πάρουν σοβαρά, μπορούν να βγουν κερδισμένοι και αγωνιστικά και οικονομικά.
Οι μικρομεσαίοι έχουν ακόμη μεγαλύτερο κέρδος, γιατί αποκτούν δομή ανάπτυξης που μπορεί να τους κρατήσει όρθιους. Όταν μια ομάδα μπορεί να βάλει στο γήπεδο έναν 19χρονο, να του δώσει συνεχή παιχνίδια και να τον βγάλει στην αγορά, αποκτά οικονομική ανάσα και αγωνιστική ταυτότητα.
Μια τέτοια αλλαγή θέλει σοβαρή εφαρμογή, αλλιώς γίνεται κόλπο και ξεφτιλίζεται. Πρώτος κίνδυνος είναι η προσχηματική συμμετοχή. Να παίζει ο μικρός, αλλά να χάνεται μέσα στο ματς, χωρίς ρόλο και ευθύνη. Δεύτερος κίνδυνος είναι η υπερβολική πίεση, ειδικά σε ομάδες που παλεύουν για σωτηρία, όπου ο 19χρονος κινδυνεύει να γίνει εύκολος στόχος. Τρίτος κίνδυνος είναι η γκρίζα διαχείριση σε τραυματισμούς και αλλαγές, που χρειάζεται καθαρό πλαίσιο για να μη γλιστράει η εφαρμογή.
Γι’ αυτό, αν ο κανονισμός περάσει στη Super League, πρέπει να συνοδευτεί από αυστηρή εποπτεία και ποινές που πονάνε, ώστε να μην ψάχνει κανείς “παράθυρα”, αλλά και από ένα πλαίσιο κινήτρων για όσους επενδύουν συστηματικά σε Έλληνες νεαρούς και τους δίνουν πραγματικό χρόνο.
Φτιάξτε το…
Το ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται μια απόφαση που φτιάχνει πραγματικότητα. Ο υποχρεωτικός U21 στο πρωτάθλημα δεν είναι πανάκεια, όμως είναι μεταρρύθμιση που χτίζει παραγωγή, δημιουργεί αξία και μεγαλώνει τη δεξαμενή της Εθνικής.
Αν οι ομάδες θέλουν να λένε “project”, υπάρχει μια απλή ερώτηση που ξεχωρίζει τους σοβαρούς από τους επικοινωνιακούς: “Πόσα λεπτά παίζει ο 19χρονος σου;” Εκεί φαίνεται όλη η αλήθεια.
