Η ενημέρωση για το επενδυτικό πλάνο της ΠΑΕ Άρης στις Ακαδημίες, ήρθε σε μη αναμενόμενο χρονικό σημείο και σε μια στιγμή που πάει κόντρα στη -μέχρι σήμερα- πολιτική και ρητορική των ανθρώπων του ποδοσφαιρικού τμήματος. Φαινομενικά, όλα έγιναν… ξαφνικά, αλλά για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο της θεαματικής μεταστροφής, σημειώθηκαν κάποια ενδιάμεσα βήματα.
Το κομμάτι των Ακαδημιών είναι ξεχασμένο στον Άρη, περισσότερο ως επιλογή, τα κριτήρια της οποίας είναι ασαφή. Στα προηγούμενα χρόνια, από την ημέρα δηλαδή της επιστροφής στη Super League, η εταιρεία ασχολήθηκε ελάχιστα με το θέμα ανάδειξης ταλέντων ή βελτίωσης παροχών, για να γίνει η στοιχειώδης δουλειά από τους υπευθύνους.
Παράλληλα, οι προπονητές που ανέλαβαν τα ηνία της ανδρικής ομάδες έριχναν -πού και πού- μερικές ματιές σε παιχνίδια U19 ή U17, οπότε και από εκεί δεν γινόταν μια αρχή, για να παρακινήσει (ίσως) τους ανθρώπους, που λαμβάνουν αποφάσεις.
Η έλευση του Μαρίνου Ουζουνίδη είχε μια αρχή, μία μέση και ένα τέλος, σχετικά με τα ζητήματα που εκείνος έκρινε ότι πρέπει να θιγούν. Οι απαντήσεις που πήρε τον ικανοποίησαν και αυτό δεν αφορά μόνο τη βιτρίνα, δηλαδή, το group που προπονεί.
Ο Ουζουνίδης έχει εντάξει στην καθημερινότητά του τις Ακαδημίες, γνωρίζοντας πότε υπάρχουν παιχνίδια.
Εκεί υπάρχουν πλέον… μάτια, που δεν είναι σταλμένα από εκείνον, εν ολίγοις δεν στέλνει συνεργάτες του, αλλά πηγαίνει ο ίδιος, αναλώνοντας ώρες και, όπως φάνηκε την προηγούμενη Κυριακή (9/2), παρακίνησε και τους Καρυπίδη-Γκουγκουλιά.
Στη σύγχρονη καταγραφή της ιστορίας, οι ώρες που ήδη έχει αφιερώσει ο Ουζουνίδης στις ομάδες “Κ” είναι ήδη περισσότερες από το σύνολο των προκατόχων του στα χρόνια που πέρασαν.
Αυτό είναι μόνο το ένα κομμάτι, όσων δεν φαίνονται, αλλά φαίνεται ότι οδήγησαν σε συζητήσεις για εκπονηθεί ένα πλάνο ανάπτυξης και επενδύσεων και το οποίο επικοινωνήθηκε προς τα έξω.
Οι προθέσεις, τουλάχιστον αυτή τη φορά, είναι υπαρκτές, αν και πρωτόγνωρες τρόπον τινά, και έχουν αναδειχθεί, αν και δεν είναι προδιαγεγραμμένη η πορεία της συνέχειας. Ένα πρώτος βηματισμός είναι γεγονός, και προέρχεται από έναν άνθρωπο, που το έχει ξανακάνει, και -κυρίως- έχει τη διάθεση να το ξανακάνει, αρκεί να έχει δίπλα του ανθρώπους που θα (τον) καταλάβουν.
