Αν το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο βασιζόταν αποκλειστικά στις ικανότητες κάθε νεαρού ποδοσφαιριστή και στις γνώσεις κάθε προπονητή, τότε το επίπεδο μας θα βρισκόταν ήδη στο σωστό μονοπάτι.
Η πρόοδος και η εξέλιξη δεν θα ήταν αποτέλεσμα τύχης ή συγκυρίας, αλλά μιας οργανωμένης διαδικασίας που θα έδινε χώρο σε εκείνους που πραγματικά το αξίζουν.
Με υπομονή, σωστή καθοδήγηση και δουλειά σε βάθος χρόνου, τα αποτελέσματα και οι επιτυχίες θα έρχονταν φυσιολογικά.
Ακόμη πιο σημαντικό, ο αριθμός των νέων ταλέντων που θα έφταναν σε υψηλό επίπεδο θα ήταν πολλαπλάσιος.
Γιατί το περιβάλλον θα λειτουργούσε υπέρ της ανάπτυξης, όχι της βιασύνης και της σκοπιμότητας.
Όσο το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο παραμένει δέσμιο των εξωτερικών παραγόντων, της επιρροής των προσωπικών σχέσεων, των κοντόφθαλμων επιλογών και της ατζέντας του κάθε τυχοδιώκτη, θα συνεχίζουμε να χάνουμε αυτό που έχει πραγματική αξία.
Την εξέλιξη των παιδιών μέσα από το ίδιο το παιχνίδι.
Θα χάνουμε αυτό που προσπαθούμε να χτίσουμε.
“Θα χάνουμε τους ποδοσφαιριστές”.
