Είναι από τις ιστορίες που αποτελούν “δύναμη” για τον κάθε άνθρωπο που κυνηγά τα όνειρά του.
Είτε μιλάμε για τον αθλητισμό, είτε όχι.
Πρόκειται για μία πορεία που θα μπορούσε να γίνει βιβλίο, μα πάνω από όλα δείχνει σε όλους μας πως αν θέλουμε, μπορούμε…
Κόντρα σε όλους και σε όλα…
Ο Δημήτρης Καλογεράκος, λοιπόν, είναι 20 ετών (γεννηθείς 7 Ιουνίου 1996) και παλεύει κάθε μέρα για αυτό που αγαπά τόσο πολύ: Να φοράει γάντια και να παίζει τερματοφύλακας!
Σε μικρή ηλικία ξεκίνησε από τον Απόλλωνα Σμύρνης, στη συνέχεια πήγε στο Αιγάλεω και το 2014 αποφάσισε να ζήσει το… American Dream! Μετακόμισε στις ΗΠΑ και για μερικούς μήνες συνέλεξε πολύτιμες εμπειρίες στις Ακαδημίες της Σολτ Λέικ Σίτι.
Επέστρεψε στην χώρα μας, φόρεσε τις φανέλες των Αλίμου και Ηλυσιακού και κάπως έτσι, πριν καν ενηλικιωθεί, είχε διαγράψει μία αξιοπρόσεκτη καριέρα σε Β’ και Γ’ Εθνική.
Όλα αυτά, όμως, δεν τον γέμιζαν. Ο Καλογεράκος ήθελε ανέκαθεν να ζήσει στο εξωτερικό και να διεκδικήσει εκεί το… χτίσιμο μίας καριέρας.
Και τελικά έκανε το μεγάλο βήμα! Χωρίς κάποιο μάνατζερ, χωρίς “άκρες”, χωρίς οικονομική άνεση, αποφάσισε στα 19 του χρόνια (το καλοκαίρι του 2016) να ξενιτευτεί και να πάει στην Ισπανία!
Μόνος του, εντελώς μόνος του! Χωρίς να έχει στα χέρια του κάποια πρόταση, χωρίς να έχει εγγυήσεις πως θα τα καταφέρει. Είχε, όμως, τόλμη, επιμονή, υπομονή για να πετύχει.
Και πλέον βρίσκεται στην Λοράνκα της Φουενλαμπράδα, στην πρώτη κατηγορία του τοπικού της Μαδρίτης (παλιότερα η ομάδα του ήταν και στην Δ’ εθνική της χώρας), έχει αποκτήσει δίπλωμα προπονητικής τερματοφύλακας (αν και νεαρός) λέγεται πως η φημισμένη Ράγιο Βαγεκάνο τον έχει βάλει στο… ραντάρ της.
Ο ίδιος μίλησε για την μέχρι τώρα περιπέτειά του στην ΕΡΑ ΣΠΟΡ…
“Είμαι περισσότερο “θύμα” του ποδοσφαιρικού συστήματος στην Ελλάδα. Κυρίως με τον τρόπο που δουλεύουμε, δεν γίνεται να βγουν παιδιά και νέα ταλέντα. Είναι διαφορετικό αυτό το σύστημα σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Θα ήθελα να το συνδυάσω και με το κοινωνικό κομμάτι και την κρίση, αλλά πάντοτε είχα όνειρο να παίξω στο εξωτερικό και ειδικά με το ισπανικό ποδόσφαιρο είχα μια αγάπη. Όπως και η ισπανική γλώσσα μου άρεσε, αφού διάβαζα μόνος μου…
Οι γονείς μου με βοήθησαν με όποιο τρόπο μπορούν, έπρεπε να πιάσω δουλειά εδώ για να τα βγάλω πέρα…
Ταξίδεψα χωρίς να έχω κάποιον γνωστό, αλλά ψάχνοντας από μόνος μου πηγές για να κάνω τα πρώτα βήματα και να πάρω κάποια βοήθεια, να δω πως θα είναι η ζωή…
Επέλεξα την Ισπανία για τον τρόπο παιχνιδιού, γιατί ταιριάζουν και στα χαρακτηριστικά τα δικά μου. Με έβλεπαν περίεργα, έλεγαν “είναι 20 χρονών και ήρθε να προπονήσει ομάδες”… Το έβλεπαν περίεργα. Ήταν δύσπιστοι ακόμα και για δοκιμή σε ερασιτεχνικό επίπεδο”.
