Στους αγώνες παιδικού ποδοσφαίρου είναι συχνό φαινόμενο η βασική επιδίωξη που υπάρχει, να είναι αυτή της νίκης. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως με συγκεκριμένες “μεθόδους”, όπως τα «γεμίσματα» του τερματοφύλακα στο αντίπαλο μισό με τα πόδια, την πίεση των παιχτών ψηλά στους αμυντικούς κατά την επαναφορά της μπάλας από το άουτ και άλλα παρόμοια τα οποία έχουν ως στόχο το “εύκολο” γκολ. Φυσικά σε αυτό το “στυλ” παιχνιδιού υπεύθυνοι είναι πρωτίστως οι προπονητές των ομάδων και δευτερευόντως οι γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να κερδίζουν τους αγώνες, χωρίς να τους ενδιαφέρει, εάν εκείνα θα κερδίσουν κάτι μακροπρόθεσμα.
Η “εύκολη” επίτευξη τέτοιων τερμάτων το μόνο που προσφέρει στο παιδί είναι μία εφήμερη χαρά και τίποτα παραπάνω. Το παιδί θα πρέπει να μάθει πώς παίζεται “σωστά” το παιχνίδι και ότι ο στόχος μας είναι μακροπρόθεσμος. Οι γονείς θα πρέπει να “εκπαιδευτούν” κι αυτοί, έτσι ώστε να μπορούν να διακρίνουν πότε μια ομάδα παίζει “σωστό ποδόσφαιρο” και πότε “αντι-ποδόσφαιρο”, έτσι ώστε να μην μπαίνουν στη διαδικασία πίεσης των παιδιών στο να κάνουν τα ίδια λάθη (είτε με φωνές κατά τη διάρκεια των αγώνων είτε στο σπίτι).
Ο προπονητής από τη μεριά του θα πρέπει να μπει στη διαδικασία εκμάθησης της “σωστής” επιθετικής ανάπτυξης της ομάδας, χωρίς να υπολογίζει το “κόστος”, το οποίο λογικά θα υπάρχει, μιας και τα παιδιά αργά ή γρήγορα θα μάθουν να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες των παιχνιδιών. Βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνουν, αν δεν υποστηρίζονται κι από τον υπεύθυνο ακαδημίας του κάθε συλλόγου, ο οποίος πιθανόν να προτιμά τα εφήμερα οφέλη μίας νίκης (για προσέλκυση νέων παιδιών) από το μακροπρόθεσμο “καλό” των παιδιών.
Αν όλο αυτό το περάσουμε στα παιδιά ως πρόκληση και όχι ως αγγαρεία, τότε θα πετύχουμε να παίζουν “σωστό ποδόσφαιρο”, κάτι το οποίο έτσι και αλλιώς είναι υποχρέωσή μας.
Λιουδάκης Λάμπρος
Uefa C, Coerver Youth Diploma
Προπονητής Ακαδημίας Γιούχτα Ηρακλείου
