Παρατηρούμε όμως συχνά, το φαινόμενο όπου οι γονείς των νεαρών αθλητών καταφεύγουν στην κριτική τόσο πριν, κατά την διάρκεια, αλλά και μετά το τέλος του κάθε αγώνα.
Κριτική που αφορά την απόδοση του αθλητή, του προπονητή ή ακόμα και του διαιτητή.
Πολλοί προπονητές και αθλητές ισχυρίζονται ότι οι γονείς αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα στην εξέλιξη τους αφού με την συμπεριφορά τους επηρεάζουν κατά πολύ την απόδοση τους.
Παρατηρούμε γονείς που μπορεί να στέκονται έξω από το γήπεδο, ή να είναι πάνω στη κερκίδα και να “ουρλιάζουν”, ή ακόμα και να παριστάνουν τον προπονητή. Να έχουν παράπονο γιατί το παιδί τους σήμερα έπαιξε ή δεν έπαιξε βασικό, να κρίνουν το προπονητή, τους άλλους αθλητές κοκ.
Παράλληλα, ακούμε μαρτυρίες παιδιών που μας εξομολογούν ότι δεν απολαμβάνουν τον αγώνα λόγω της συμπεριφοράς των γονιών τους αλλά και του φόβου που τρέφουν ως προς τις συνέπειες..
Τελικά τα παιδιά γιατί συμμετέχουν στον αθλητισμό;
Τα κίνητρα συμμετοχής των παιδιών στον αγωνιστικό αθλητισμό είναι η διασκέδαση, η απόλαυση της συμμετοχής, η εκμάθηση διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και η κοινωνικοποίηση τους με άλλα παιδιά.
Άρα, η κριτική δυστυχώς δεν τα βοηθά. Η κριτική δεν βοηθά όμως ούτε και τον προπονητή. Καλό θα ήταν να εμπιστευόμαστε τον προπονητή, αφού αυτός έχει τον πρώτο λόγο για να αποφασίσει όσα αφορούν τον αθλητή.
Για να μην αδικούμε όμως τους γονείς, θα ήταν σωστό να αναφέρουμε ότι εφόσον δεν τους έχει εκπαιδεύσει ή ενημερώσει κάποιος, για το πως θα πρέπει να συμπεριφέρονται εντός και εκτός γηπέδου δεν μπορούμε να τους κρίνουμε τόσο αυστηρά..
Καλό θα ήταν οι αρμόδιοι φορείς, οι ακαδημίες, οι ομοσπονδίες, τα σχολεία, να ξεκινήσουν να ενημερώνουν και να εκπαιδεύουν τους γονείς στο κομμάτι αυτό, έτσι ώστε να δούμε την αλλαγή.
Και ναι, στο τέλος τα παιδιά θα ξεκινήσουν να απολαυάνουν και τον αγώνα!!!!
Θάλεια Παναγή
Αθλητική Ψυχολόγος
Αδειούχος Συμβουλευτική Ψυχολόγος
Associate Lecturer at UCLan Cyprus
